شماره ۱۹۸ - ز بحر عشق تو هر قطره ای چو دریاییست

ز بحر عشق تو هر قطره ای چو دریاییست
بکوی وصل تو هر پشه ای چو عنقاییست ۱

هزار دیده کنم وام، اگر توانم کرد
که در جمال تو هر دیده را تماشاییست ۲

دل مرا بهوای تو ذوق سربازیست
مقررست که در هر دلی تمناییست ۳

بهیچ رو نبرم ره بکوی آزادی
مرا که هر سر مویی اسیر سوداییست ۴

مگر بگوشه چشمی نظر بمستان کرد
میان شهر بهر گوشه شور و غوغاییست ۵

سخن بلند شد، اکنون بلند می گویم
که: خاطرم بهوای بلند بالاییست ۶

بلند بالا یعنی رفیع قدر جلیل
چنین شناسد هرجا که عقل داناییست ۷

چو لفظ اسم شنیدی پی مسما شو
که قول مردم شوریده دل معماییست ۸

بگو بقاسم: در کوی عشق جا کردی
نگاه دار ادب را، که بس عجب جاییست ۹