شماره ۱۳۵ - آفتابیست جمالت که جهان پرتو اوست

آفتابیست جمالت که جهان پرتو اوست
همه را از همه رو روی بدان روی نکوست ۱

تا جمال تو بدیدم خوش و خندان گشتم
همه شب ذکر دلم تا بسحر یا من هوست ۲

بنده از دیدن دیدار تو گشتم فربه
هر که دیدار ترا دید نگنجد در پوست ۳

تنم از درد بجان آمد و دل حیران شد
ساقیا باده بپیما که همه جا همه اوست ۴

گر ترا دیده تحقیق خدا بین باشد
گل و گلزار همو، دیده و دیدار هموست ۵

هرکجا عربده دایم و قایم بینی
بیقین دان که همو عربده و عربده جوست ۶

قاسمی، رو بخدا آر و رقیبان بگذار
دشمنانند بهم تا نرسد دوست بدوست ۷