شماره ۷۲ - عشق و مستوری و مستی چو نمی آید راست

عشق و مستوری و مستی چو نمی آید راست
این جمالیست که از جمله جهان جان تر است ۱

عشق و مستوری و عفت که شنیدست وکه دید؟
این کمالیست که از ذرات تو در نشو و نماست ۲

بی تو آرام ندارم، چه بود درمانم؟
حسن تو جلوه گری کرد و جهان را آراست ۳

در مقامی که کند دلبر ما جلوه گری
شیوه حسن و ملاحت ز جبینش پیداست ۴

سخنی از سر تسلیم و رضا میگویند
منشین، چونکه قیامت ز قیامت برخاست ۵

ما بدرگاه تو عالم بجوی باخته ایم
این چنین حالت مردانه مستانه کراست؟ ۶

سنجق عشق تو در ملکت جانها زده اند
تا بدان حد که هرگز بصفت ناید راست ۷

خانه دهر بدیدی و شنیدی حالش
مرو، ای دوست، که این راه فریبست و خطاست ۸

گر بقاسم ز تو دشنام رسد باکی نیست
این هم از دولت پیشینه دیرینه ماست ۹