شماره ۶۷ - خورشید منور ز جمال تو هویداست

خورشید منور ز جمال تو هویداست
در مشرب عذب تو چه گویم که چه سرهاست؟ ۱

عارف نکند منع من از عشق تو، آری
مجنون چه کند؟ کین کشش از جانب لیلاست ۲

عمریست بسر می برم اندر سر کویت
در سایه زلف تو، که آن مایه سوداست ۳

ناصح ز سیاهی دل خویش ندانست
کان زلف سیه پوش تو غارتگر دلهاست ۴

ای دل، همه کس طالب یارند، فاما
تا بخت کرا جوید و دولت ز کجا خاست؟ ۵

از بوی می عشق تو شد مست جهانی
زاهد بخرابات مغان آمد و می خواست ۶

گویند که: آن یار ز قاسم نکند یاد
این نیز هم از طالع شوریده شیداست ۷