شماره ۳۲ - هزار بار نمک ریخت بر جراحت ما

هزار بار نمک ریخت بر جراحت ما
بشیوهای ملاحت، زهی ملاحت ما! ۱

ز دست جور جهان دل خلاص گشت تمام
ز سعیها که غمش کرد در حمایت ما ۲

هزار تیغ جفا از تو بر جگر خوردیم
خلل پذیر نشد ذره ای ارادت ما ۳

بیا، که با تو چو آب حیات شیرینست
هزار تیغ ستم گر شود حوالت ما ۴

اگر سؤال کند: آفت دل و دین کیست؟
بچشم مست تو باشد همه اشارت ما ۵

تویی که شاهد جانی باول و آخر
همین بود نفس آخرین شهادت ما ۶

چو سر حسن تو شد کشف جان قاسم گفت
که: فاش شد بجهان قصه ارادت ما ۷