ابر بر گل پژمردهای بارید و از تلاشهای خود برای کمک به گل سخن گفت، اما گل پاسخ داد که دیر شده و او از گرما پژمرده شده است. گل از ناسازگاری تقدیر و تلاشهای بیثمر خود در زندگی شکایت کرد و بیان کرد که دیگر امیدی به بهبودی ندارد. او جهان را تنها از طریق رنج و جفا شناخته است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، بیان ناامیدی و شکایت از تقدیر ممکن است برای سنین پایینتر سنگین و نامناسب باشد.
احسان بی ثمر
کاز قطره بهر گوش تو آویزه ساختم ۱
از بهر شستن رخ پاکیزهات ز گرد
بگرفتم آب پاک ز دریا و تاختم ۲
خندید گل که دیر شد این بخشش و عطا
رخسارهای نماند، ز گرما گداختم ۳
ناسازگاری از فلک آمد، وگرنه من
با خاک خوی کردم و با خار ساختم ۴
ننواخت هیچگاه مرا، گرچه بیدریغ
هر زیر و بم که گفت قضا، من نواختم ۵
تا خیمهٔ وجود من افراشت بخت گفت
کاز بهر واژگون شدنش برفراختم ۶
دیگر ز نرد هستیم امید برد نیست
کاز طاق و جفت، آنچه مرا بود باختم ۷
منظور و مقصدی نشناسد به جز جفا
من با یکی نظاره، جهان را شناختم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.