خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از گنجینه‌ای درونی سخن می‌گوید که در سینهٔ افگار (اندوهگین) او جای دارد و آن را کافی می‌داند. او از زرپاشی ماه شرربار (ماه درخشان و شراب‌فام) به عنوان نمادی از زیبایی و وفور یاد می‌کند و بیان می‌کند که از هر دو جهان (دنیا و آخرت) تنها متاعی که برچیده‌اند، چشمی نگران و دلی بیدار است. این متن به ارزش‌های درونی و معنوی تأکید دارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و غنایی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. درک عمیق این شعر نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از ادبیات و فلسفه دارد.
شماره ۱۵ - گنجینهٔ ما سینهٔ [افگار] بس است
گنجینهٔ ما سینهٔ [افگار] بس است
زرپاشی آن ماه شرربار بس است ۱
از هر دو جهان متاع برچیدهٔ ما
چشمی نگران و دل بیدار بس است ۲
زرپاشی آن ماه شرربار بس است ۱
از هر دو جهان متاع برچیدهٔ ما
چشمی نگران و دل بیدار بس است ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴ - تا درد و غم عشق تو درمان گیر است
گوهر بعدی:شماره ۱۶ - در سینه ز عشق، داغ بسیار بس است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
