شماره ۴۵۲ - ریزد خزان به خاک چو برگ و نوای گل

ریزد خزان به خاک چو برگ و نوای گل
جز عندلیب نیست کسی آشنای گل ۱

از گوشهٔ کلاه شکست آفتاب من
رنگ پریده را به هوا از هوای گل ۲

دور از تو چون شوم که نگردد دمی جدا
هر جا که می رود سر بلبل ز پای گل ۳

با ما جفا و جور جهان از اشارتی است
کی خار می خلد به کفی بی رضای گل ۴

نزدیک شد که بلبل مسکین ز خود رود
باد صبا فتاده چرا از قفای گل ۵

در باغ از توجه گل خار سبز شد
باشد کمال سرو سهی از دعای گل ۶

صبر و قناعت ای دل صد پاره یاد گیر
رنگ است و بو برای لباس و غذای گل ۷

هر چیز داد باز بهارش گرفت و رفت
غیر از خزان که داده زری در بهای گل ۸

می زد رقیب بر سر و می کند باغبان
خوش ناله ها که کرد سعیدا برای گل ۹