شماره ۴۰۴ - بریده ام ز دو عالم به ارهٔ خلاص

بریده ام ز دو عالم به ارهٔ خلاص
که تا رسد به کفم برگ سدرهٔ اخلاص ۱

چو نیست معنی اخلاص، کی به کار آید
اگر هزار بخوانی تو سورهٔ اخلاص ۲

در آفتاب قیامت پناه می خواهی
ز روی صدق به دست آر سایهٔ اخلاص ۳

ز مخلصان سر زلف آن پری روییم
گره گشای دل ماست طرهٔ اخلاص ۴

زهفت خوان فلک وسعتش گشاده تر است
چه همت است خدایا به سفرهٔ اخلاص ۵

ز چرب و نرم خسیسان روزگار، سعید
هزار مرتبه به خشک سفرهٔ اخلاص ۶