شماره ۳۶۱ - یار من درد و کبابم دل و می خون جگر

یار من درد و کبابم دل و می خون جگر
نیست جز زیر زمینم هوس جای دگر ۱

خاطر خستهٔ من بین و گشا لب به سخن
که باین ضعف دوا نیست بجز گل به شکر ۲

جوهر همت ذاتیش نمایان گردد
پیش یاران پسری را که برد نام پدر ۳

عقل را نور نماند چو شود موی سفید
شمع تاریک بماند چو شود وقت سحر ۴

می رسد گر قدح بادهٔ معنی نوشیم
ما که دوران دگر گشت نگشتیم دگر ۵

حرف آن لعل لب و تنگ دهان باز بگو
سخن از بوسه و جام است مکرر خوشتر ۶

رسنی بست سعیدا به میان تا که شنید
زیر بارند مرصع کمران تا به کمر ۷