شماره ۳۰۱ - زان زمانی که تن و روح روانم دادند

زان زمانی که تن و روح روانم دادند
دل سرگشته و چشم نگرانم دادند ۱

پشت خم گشتهٔ من گوشه نشین کرد مرا
تیر همت بشکستند و کمانم دادند ۲

مقصدم را ز دو عالم به کناری بردند
و آن گه آن خانهٔ مقصود نشانم دادند ۳

فکر آن تنگ دهان کرد چو مویم باریک
تا بتان همچو کمر جا به میانم دادند ۴

فکر روشن تر از آیینهٔ جان بخشیدند
غزل صاف تر از آب روانم دادند ۵

قسمت هر که سعیدا به رضایش کردند
آنچه از روز ازل خواستم آنم دادند ۶