شماره ۲۳۷ - به هنگام دعا زاهد نظر بر آسمان دارد

به هنگام دعا زاهد نظر بر آسمان دارد
امید دانهٔ گندم مگر از کهکشان دارد ۱

چه گویم با چنان شوخی که در نظارهٔ اول
خدنگ ناز و چشم مست و تیغ بی امان دارد ۲

به جان طور آتش از تجلای تو پیدا شد
ز دست توست هر داغی که در دل آسمان دارد ۳

ز بیداد تو در پیش که گویم چون تو می دانی
دلم از خنجر ناز تو زخم بی نشان دارد ۴

سعیدا هر کمالی را زوالی در کمین باشد
که هر سودی که ماه نو کند آخر زیان دارد ۵