خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر عاشقانه از سعیدا بیانگر عشق عمیق و ایثارگرانه شاعر به معشوق است. شاعر از تأثیرات عشق بر خود میگوید، از تغییر رنگ رخسار تا از دست دادن تواناییها و حتی محو شدن در درس عشق. او با وجود ضعف و ناتوانی، عشق خود را با صدای درد و الم بیان میکند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه عمیق و استفاده از استعارههای پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی مفاهیم مانند ایثار و درد عشق نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۲۱۱ - هر آن که روی تو را رنگ ارغوانی داد
هر آن که روی تو را رنگ ارغوانی داد
مرا ز عشق تو رخسار زعفرانی داد ۱
نه رخ نمود، نه آراست قد، نه زلف گشود
به حسن خلق و وفا داد دلستانی داد ۲
ز ضعف مانده ام از راه جستجوی وصالت
به خاک پای تو از دست ناتوانی داد ۳
ز درس عشق تمنای علم محو نمودم
سبق ز مصحف رویش مرا روانی داد ۴
شنو ز شعر سعیدا نوای درد و الم
اگرچه داد مذاق سخن، فغانی داد ۵
مرا ز عشق تو رخسار زعفرانی داد ۱
نه رخ نمود، نه آراست قد، نه زلف گشود
به حسن خلق و وفا داد دلستانی داد ۲
ز ضعف مانده ام از راه جستجوی وصالت
به خاک پای تو از دست ناتوانی داد ۳
ز درس عشق تمنای علم محو نمودم
سبق ز مصحف رویش مرا روانی داد ۴
شنو ز شعر سعیدا نوای درد و الم
اگرچه داد مذاق سخن، فغانی داد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۰ - مرا ز حلقهٔ آن در به در پسند مباد
گوهر بعدی:شماره ۲۱۲ - شیخ گر از سنت و فرضانه می یابد مراد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.