شماره ۱۴۷ - تنها نه خال عارض آن ماه، دیدنی است

تنها نه خال عارض آن ماه، دیدنی است
این دانه را به چشم از آن روی، چیدنی است ۱

اندیشه مند کام مکن عقل خویش را
ز این شیر خام طفل خرد را بریدنی است ۲

بر غیر او چرا نکشی خط نیستی؟
بر روی خاک،‌ آخر دم خط کشیدنی است ۳

ای آن که سرکشیده و مغرور می روی
این قامت بلند تو آخر خمیدنی است ۴

دل را مکن اسیر تماشا که عاقبت
پوشیدنی است چشم تو را ز آنچه دیدنی است ۵

از چشم او چو سرمه سعیدا دل مرا
تا هست در نظر چه بلاها کشیدنی است ۶