این متن بیانگر احساسات عمیق و پریشانی شاعر به دلیل عشق و دوری از معشوق است. شاعر از غم و اندوه ناشی از این عشق سخن میگوید و از ناتوانی در رسیدن به آرامش و وصال معشوق شکایت میکند. او از پریشانی دل و جان خود در اثر این عشق نافرجام مینالد.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
تکه ۲۱ - بیا بیا که ز عشقت چنان پریشانم
که میرود ز غمت بر زبان پریشانم ۱
تو فارغ از من و من در غم تو
بیا ببین که ز غم بر چه سان پریشانم ۲
نه روی با تو نشستن نه رای ( ... )
من شکسته دل اندر میان پریشانم ۳
نمیتوان که به دست آورم کلاله تو
چو سنبل تو شب و روز از آن پریشانم ۴
نمیتوان که به دست و دیدهام ز ( ... )
ازان همیشه من از دستشان پریشانم ۵
ز دست دیده ودل هیچ کس پریش نگشت
ازین بتر که من اندر جهان پریشانم ۶
چگونه جمع شود خاطرم که ( ... )
ز دست جور تو نامهربان پریشانم ۷
ز عطر مجمر وصفت نیافتم بویی
ازان ز آتش دل چون دخان پریشانم ۸
دلم به وعدهٔ وصل ار چه خوش کند سعدی
چو در فراق بوم همچنان پریشانم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.