خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عرفانی از نجم رازی به عشق الهی و رنج‌های عاشق در راه وصال معشوق اشاره دارد. عشق ازلی در جان عاشق افروخته شده و دل او برای وصال پرداخته شده است. عاشقان در راه عشق، همچون شمع و پروانه، در هجر و وصال می‌سوزند و در خرابات فنا، همه چیز را به پای معشوق می‌بازند. نجم رازی از رازهای این عشق آگاه شده و غم‌های دو عالم را برای او اندوخته‌اند.

مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند 'خرابات فنا' و 'شمع و پروانه' برای درک بهتر به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد که معمولاً از سن 16 سالگی به بعد در افراد شکل می‌گیرد.

مشاهده کامل

شماره ۱۲ - هر که را این عشقبازی در ازل آموختند

هر که را این عشقبازی در ازل آموختند
تا ابد در جان او شمعی ز عشق افروختند ۱

و آن دلی را کز برای وصل او پرداختند
همچو بازش از دو عالم دیده ها بردوختند ۲

پس درین منزل چگونه تاب هجر آرند باز
بیدلانی کاندر آن منزل به وصل آموختند ۳

لاجرم چون شمع گاه از هجر او بگداختند
گاه چون پروانه بر شمع وصالش سوختند ۴

در خرابات فنا ساقی چو جام اندر فکند
هر چه بود اندر دو عالمشان به می بفروختند ۵

«نجم رازی» را مگر رازی ازین معلوم شد
هر چه غم بد در دو عالم بهر او اندوختند ۶
وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) قالب: غزل/قصیده/قطعه تعداد ابیات: ۶ ۳۸۱
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱ - بر آتش عشق تو بسوزم
گوهر بعدی:شماره ۱۳ - مرغان او هر آنچه از آن آشیان پرند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.