شاعر در این شعر از درد فراق و عشق به معشوق سخن میگوید و از باد صبا درخواست میکند تا پیام او را به معشوق برساند. او از بیوفایی معشوق و رنج هجران شکایت میکند و آرزو میکند که معشوق به او توجه کند. شاعر همچنین به تأثیر عشق و زیبایی معشوق بر دیگران اشاره میکند و بیان میکند که هر کسی عاشق معشوق خود است.
متن شامل مفاهیم عمیق عشق، فراق و احساسات پیچیدهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شاعرانه و استعارههای ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی احساسی دارد.
تکه ۷ - خستهٔ تیغ فراقم سخت مشتاقم به غایت
ای صبا آخر چه گردد گر کنی یکدم عنایت؟ ۱
بگذری در کوی یارم تا کنی حال دلم را
همچنان کز من شنیدی پیش آن دلبر روایت ۲
یک حکایت سر گذشتم پیش آن جان بازگویی
گرچه از درد فراقم هست بسیاری شکایت ۳
ای صبا آرام جانی چون رسی آنجا که دانی
هم بکن گر میتوانی یک مهم ما کفایت ۴
آن بت چین و خطا را آن نگار بیوفا را
گو بکن باری خدا را جانب یاری رعایت ۵
شحنهٔ هجر تو هر دم میبرد صبرم به یغما
داد خود را هم ستانم گر کند وصلت حمایت ۶
جانستانی دلربایی پس ز من جویی جدایی
خود به شیر بیوفایی پروریدستست دایت ۷
آن شکایتها که دارم از تو هم پیش تو گویم
نی چه گویم چون ندارد قصهٔ هجران نهایت ۸
در هوای زلف بستت در فریب چشم مستت
ساکن میخانه گردد زاهد صاحب ولایت ۹
هرکسی را دلربایی همچو ذره در هوایی
قبلهٔ هرکس به جایی قبلهٔ سعدی سرایت ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.