تکه ۲ - می‌ندانم چکنم چاره من این دستان را

می‌ندانم چکنم چاره من این دستان را
تا به دست آورم آن دلبر پردستان را ۱

او به شمشیر جفا خون دلم می‌ریزد
تابه خون دل من رنگ کند دستان را ۲

من بیچاره تهیدستم ازان می‌ترسم
که وصالش ندهد دست تهیدستان را ۳

دامن وصلش اگر من به کف آرم روزی
ندهم تا به قیامت دگر از دست آن را ۴

در صفاتش نرسد گرچه بسی شرح دهد
طوطی طبع من آن بلبل پردستان را ۵

هوس اوست دلم را چه توان گفت اگر
دست بر سرو بلندش نرسد پستان را؟ ۶

نرگس مست وی آزار دلم می‌طلبد
آنکه در عربده می‌آورد او مستان را ۷

گر ببینم رخ خوبش نکنم میل به باغ
زانکه چون عارض او نیست گلی بستان را ۸

هر که دیدست نگارین من اندر همه عمر
به تماشا نرود هیچ نگارستان را ۹

نیست بر سعدی ازین واقعه و نیست عجب
گر غم فرقت او نیست کند هستان را ۱۰