این شعر به توصیف عشق و جمال معشوق میپردازد و بیان میکند که عشق معشوق به تنهایی باعث ایجاد آتش در جهان شده است. شاعر اشاره میکند که نیازی به استفاده از نفت برای ایجاد آتش نیست، زیرا لبهای معشوق خود به تنهایی آتشافروز هستند.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
قطعه ۱۱ - بس ای غلام بدیعالجمال شیرینکار
که سوز عشق تو انداخت در جهان آتش ۱
به نفط گنده چه حاجت که بر دهان گیری
تو را خود از لب لعلست در دهان آتش ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.