این متن شعری است که در آن شاعر از درد فراق و جدایی از معشوق سخن میگوید. او از ناراحتی و اندوه خود در روز وداع میگوید و از بیوفایی و دوری معشوق شکایت میکند. شاعر همچنین از زیبایی بینظیر معشوق و ناتوانی در توصیف آن سخن میگوید و از تلاش برای صبر در عشق که تنها تکلفی بیش نیست، یاد میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری و مفاهیم فلسفی در مورد عشق و فراق نیاز به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری دارد.
ایضا فی الغزل
لاتحسبونی فی المودة منصفا ۱
من مات لاتبکوا علیه ترحما
و ابکوا لحی فارق المتألفا ۲
یا طیف ان غدر الحبیب تجانبا
بینی و بینک موعد لن یخلفا ۳
لما حدا الحادی و جد رحیلهم
ظفر العدو بما یؤمل و اشتفی ۴
ساروا باقسی من جبال تهامه
قلبا فلا تذر الدموع فتتلفا ۵
یا سائلی عمن بلیت بحبه
ابت المحاسن ان تعد و توصفا ۶
ماذا یقال ولا شبیه لحسنه
لو کان ذا مثل اذا لتألفا ۷
فکشفن عما فی البراقع مختف
و ترکن ما تخفی الصدور مکشفا ۸
هل یقنعن من الحبیب بنظرة
ظمان لو شرب البحیرة ما اکتفی ۹
اوقفت راحلتی بارض مودع
و بکیت حتی ان بللت الموقفا ۱۰
منهم الیهم شکوتی و توجعی
ما انصفون ولم اجد مستنصفا ۱۱
سعدی صبرا فالتصبر لم یکن
فی العشق الا ان یکون تکلفا ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.