شاعر در این متن به یار غایب خود خطاب کرده و از نبودن او ابراز ناراحتی میکند. او با وجود غیبت یار، هنوز او را فراموش نکرده و به یاد اوست.
این متن دارای مفاهیم عاطفی و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۴۷ - ای یار کجایی که در آغوش نهای
و امشب بر ما نشسته چون دوش نهای ۱
ای سر روان و راحت نفس و روان
هر چند که غایبی فراموش نهای ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.