خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این شعر از دوگانگی و تضاد در رفتار و گفتار انسان‌ها سخن می‌گوید و از طبع خود که با او همراهی نمی‌کند، شکایت دارد.
مفاهیم انتزاعی و انتقادی موجود در شعر برای درک و تجزیه‌وتحلیل، به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتری نیاز دارد که معمولاً از سن نوجوانی به بعد در افراد شکل می‌گیرد.
شمارهٔ ۸۸ - از قطعه ای
کلکش چو مرغکی است دو دیده پر آب مشک
وز بهر خیر و شر دو زبان است و تن یکی ۱
ای طبع کارساز چه کردم ترا چه بود
با من همی نسازی و دایم همی ژکی ۲
وز بهر خیر و شر دو زبان است و تن یکی ۱
ای طبع کارساز چه کردم ترا چه بود
با من همی نسازی و دایم همی ژکی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۸۷ - در هجو قریع الدهر از شعرای معاصر خود گوید
گوهر بعدی:شمارهٔ ۸۹ - از قصیده ای
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
