شاعر در این متن از غم و اندوه خود سخن میگوید و به گریههایش اشاره میکند. او به گذشته و عمر از دست رفتهاش میاندیشد و همچنان در غم آن میگرید.
این متن حاوی مفاهیم عمیق و احساساتی مانند غم، اندوه و تأمل در گذشته است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. بنابراین، مناسب نوجوانان و بزرگسالان است.
رباعی ۴۲ - تنها ز همه خلق و نهان میگریم
چشم از غم دل به آسمان میگریم ۱
طفل از پی مرغ رفته چون گریه کند
بر عمر گذشته همچنان میگریم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.