شمارهٔ ۶۷ - در وصف آتش و مدح سلطان محمود

بفروز و بسوز پیش خویش امشب
چندان که توان ز عود و از چندن ۱

ز آن آتش کز بلندی بالا
مرا بر بلند را کند روزن ۲

وز ابر چو سر برون زند نورش
چون ماه بر آسمان زند خرمن ۳

ماند تن او به بسدین ابری
وز قطره چکان چو ذره گون ارزن ۴

هر قطره زر کز او جدا گردد
چون سیم فرو فتد به پیرامن ۵

باز از حرکات چون بیاساید
از لاله ستانش بر دمد سوسن ۶

آنجا که حسام او نماید روی
از خون عدو شود گیا روین ۷

تا پیل چو یک بریشم پیله
اندر نشود به چشمه سوزن ۸

شاها تو بزیر فر یزدانی
بدخواه تو زیردست اهریمن ۹