شاعر در این متن بیان میکند که از قید و بندهای دنیا رها شده و به نعمتهای آن وابسته نیست. او با وجود تازهوارد بودن به دنیا، مانند گلی تازه به کهنگی جهان میخندد و از آن لذت میبرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن برای درک و تجربه نیاز به بلوغ فکری و شناختی دارد که معمولاً در سنین بالاتر شکل میگیرد.
رباعی ۴۰ - تا دل ز مراعات جهان برکندم
صد نعمت را به منتی نپسندم ۱
هر چند که نو آمدهام از سر ذوق
بر کهنه جهان چون گل نو میخندم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.