خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن به توصیف عطا و بخشش بزرگی می‌پردازد که در زمان نیاز و تنگدستی، امید و پناهی برای افراد است. همچنین، از ترس از بخشندگی و یادآوری دست بخشنده‌ی خداوند، حتی خاک نیز دهان می‌گشاید و دریا آب در دهان می‌آورد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شمارهٔ ۲۴ - از قصیده ای
زهی بزرگ عطائی که در مضیق نیاز
امل پناه بدان دست درفشان آورد ۱
ز بیم جود تو کان خاک در دهان افکند
ز یاد دست تو بحر آب در دهان آورد ۲
امل پناه بدان دست درفشان آورد ۱
ز بیم جود تو کان خاک در دهان افکند
ز یاد دست تو بحر آب در دهان آورد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۳ - تغزل
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۵ - آیینه روی دوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
