خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، شاعر از زمانه‌ای سخن می‌گوید که آسمان و خورشید (مهر) نیز در برابر زیبایی معشوق سر تعظیم فرود می‌آورند. او این رفتار را نشانه‌ای از شرافت و بزرگی معشوق می‌داند و تعجب نمی‌کند اگر خورشید نیز به پای شاهنشاه (معشوق) بوسه زند.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و کنایه‌های پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۳۷ - وقت ست که آسمان موجه نازد
وقت ست که آسمان موجه نازد
مهر آینه پیش رخ نهد مه نازد ۱
این خود شرف دگر بود نیست عجب
گر مهر به پابوس شهنشه نازد ۲
مهر آینه پیش رخ نهد مه نازد ۱
این خود شرف دگر بود نیست عجب
گر مهر به پابوس شهنشه نازد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۶ - این نامه که راحت دل ریش آورد
گوهر بعدی:شماره ۳۸ - گیرم که ز دهر رسم غم برخیزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
