این متن بیانگر درد و رنج فردی است که به دلیل فقر و نداری مورد تحقیر قرار گرفته است. او با وجود خشک‌لب بودن (احتمالاً تشنه یا محروم)، خرقه‌اش به می آلوده است که می‌تواند اشاره‌ای به تناقضات زندگی یا تلاش برای فرار از واقعیت داشته باشد. در نهایت، شاعر از ساقی می‌پرسد که آیا پیاله‌اش از غربال ساخته شده است (یعنی آیا او نیز در دادن می بخل می‌ورزد یا خیر).
متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف می (هرچند در ادبیات عرفانی نمادین است) ممکن است برای گروه‌های سنی پایین مناسب نباشد.
شماره ۲۰ - آن را که ز دست بی زری پامال ست
رسوایی نیز لازم احوال ست ۱
ما خشک لبیم و خرقه آلوده به می
ساقی مگرش پیاله از غربال ست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
