شماره ۳۱۵ - در بستن تمثال تو حیرت رقمستی

در بستن تمثال تو حیرت رقمستی
بینش که به پرگار گشایی علمستی ۱

غم را به تنومندی سهراب گرفتم
خود موج می از دشنه رستم چه کمستی؟ ۲

بیداد بود یکسره هشتن به کمر بر
زلفی که ز انبوهی دل خم به خمستی ۳

خرسندی دل پرده گشای اثری هست
شادم که مرا این همه شادی به غمستی ۴

گفتن ز میان رفته و دانم که ندانی
با من که به مرگم ز تو پرسش ستمستی ۵

این ابر که شوید رخ گلهای بهاری
از دامن ما پرورش آموز نمستی ۶

در بادیه از ریزش خونابه مژگان
رو داد مرا هر رگ خاری قلمستی ۷

زان سان که نظر خیره کند برق جهانسوز
با حرف تمنای تو گفتن دژمستی ۸

در عهد تو هنگام تماشای گل از شرم
نظاره و گل غرقه خوناب همستی ۹

زین نقش نوآیین که برانگیخته غالب
کاغذ همه تن وقف سپاس قلمستی ۱۰