شماره ۳۰۵ - بر دست و پای بند گرانی نهاده ای

بر دست و پای بند گرانی نهاده ای
نازم به بندگی که نشانی نهاده ای ۱

ایمن نیم ز مرگ اگر رسته ام ز بند
دلدوز ناوکی به کمانی نهاده ای ۲

گوهر ز بحر خیزد و معنی ز فکر ژرف
بر ما خراج طبع روانی نهاده ای ۳

تا در امید عمر به پندار بگذرد
از لطف در حیات نشانی نهاده ای ۴

تا خسته بلا نبود بی گریزگاه
در مرگ احتمال امانی نهاده ای ۵

رازست، گر دلی به جفایی شکسته ای
دارست، گر سری به سنانی نهاده ای ۶

دوزخ به داغ سینه گدازی نهفته ای
قلزم به چشم اشک فشانی نهاده ای ۷

بر هر دلی فسون نشاطی دمیده ای
بر هر تنی سپاس روانی نهاده ای ۸

هر دیده را دری به خیالی گشوده ای
هر فرقه را دلی به گمانی نهاده ای ۹

غالب ز غصه مرد همانا خبر نداشت
کاندر خرابه گنج نهانی نهاده ای ۱۰