شماره ۲۴۰ - داریم در هوای تو مستی به بوی گل

داریم در هوای تو مستی به بوی گل
ما راست باده ای که تو نوشی به روی گل ۱

اندازه سنج رشکم و ترسم ز انتقام
پوشم ز شمع چشم و نبینم به سوی گل ۲

بر گوشه بساط غریبست و آشناست
گلبن دیار گل بود و شاخ کوی گل ۳

اندیشه را به نیم ادا می توان فریفت
خون کن دلی که از تو کند آرزوی گل ۴

تا گل به رنگ و بوی که ماند؟ که در چمن
گل در پس گل آمده در جستجوی گل ۵

جوش بهار بس که مهارش گسسته است
تازد به دشت ناقه بیراهه پوی گل ۶

هی زود گیر زود گسل هی جگی جگی
در خشم خوی شعله و در مهر خوی گل، ۷

زان گه که عندلیب لقب داده ای مرا
افزوده ای امید من و آبروی گل ۸

در موسم تموز گلابی به تن بریز
تا آب رفته باز بیاید به جوی گل ۹

غالب ز وضع طالبم آید حیا که داشت
«چشمی به سوی بلبل و چشمی به سوی گل » ۱۰