شماره ۲۳۱ - شدم سپاسگزار خود از شکایت شوق

شدم سپاسگزار خود از شکایت شوق
زهی ز من به دل بی غمش سرایت شوق ۱

به بزم باده گریبان گشودنش نگرید
خوشا بهانه مستی خوشا رعایت شوق ۲

هر آن غزل که مرا خود به خاطرست هنوز
به بانگ چنگ ادا می کند ز غایت شوق ۳

دخان ز آتش یاقوت گر دمد عجبست
عجب ترست ازین بر لبش حکایت شوق ۴

غلط کند ره و آید به کلبه ام ناگاه
صنم فریب بود شیوه هدایت شوق ۵

متاع کاسد اهل هوس به هم برزن
کنون که خود شده ای شحنه ولایت شوق ۶

به خود مناز و بیاموز کار هم بپذیر
من و نهایت عشق و تو و بدایت شوق ۷

مکن به ورزش این شغل جهد می ترسم
که چون رسی به خط خطوه نهایت شوق، ۸

ترا ز پرسش احباب بی نیاز کند
غرور یکدلی و نازش حمایت شوق ۹

سر تو سبزتر از حرف غالبست به دهر
خجسته باد به فرق تو ظل رایت شوق ۱۰