شماره ۲۱۳ - مپرس حال اسیری که در خم هوسش

مپرس حال اسیری که در خم هوسش
به قدر کسب هوا نیست روزن قفسش ۱

به عرض شهرت خویش احتیاج ما دارد
چو شعله ای که نیاز اوفتد به خار و خسش ۲

صفا نیافته قلب از غش و مرا عمری ست
که غوطه می دهم اندر گداز هر نفسش ۳

ز یأس گشته سگ نفس در تلاش دلیر
مگر ز رشته طول امل کنم مرسش ۴

ز رنگ و بوی گل و غنچه در نظر دارم
غبار قافله عمر و ناله جرسش ۵

مرا به غیر ز یک جنس در شمار آورد
فغان که نیست ز پروانه فرق تا مگسش ۶

جگر ز گرمی این جرعه تشنه تر گردید
فغان ز طرز فریب نگاه نیم رسش ۷

خوشم که دوست خود آن مایه بی وفا باشد
که در گمان نسگالم امیدگاه کسش ۸

بهار پیشه جوانی که غالبش نامند
کنون ببین که چه خون می چکد ز هر نفسش ۹