شماره ۲۰۷ - کاشانه نشین عشوه گری را چه کند بس؟

کاشانه نشین عشوه گری را چه کند بس؟
بی فتنه سر رهگذری را چه کند بس؟ ۱

بگداخت دل از ناله مگر این همه بس نیست
بیهوده امید اثری را چه کند بس؟ ۲

کیموس مپیمای و ز اخلاط مفرمای
تا دشنه نباشد، جگری را چه کند بس؟ ۳

در هدیه دل و دین به صد ابرام پذیرد
منت نه سرمایه بری را چه کند بس؟ ۴

انصاف دهم چون نگراید به من از مهر
دلداده آشفته سری را چه کند بس؟ ۵

با خویشتن از رشک مدارا نتوان کرد
در راه محبت خضری را چه کند بس؟ ۶

گر سرخوشی از باده مرادست بیاشام
واعظ تو و یزدان، خبری را چه کند بس؟ ۷

نایافته بارم به نراندن چه شکیبم
گیرم که خود از تست دری را چه کند کس؟ ۸

آن نیست که صحرای سخن جاده ندارد
واژون روش کج نگری را چه کند کس؟ ۹

غالب به جهان پادشهان از پی دادند
فرمانده بیدادگری را چه کند کس؟ ۱۰