شماره ۱۸۴ - دگر فریب بهارم سر جنون ندهد

دگر فریب بهارم سر جنون ندهد
گل ست و جامه آلی که بوی خون ندهد ۱

گسسته تار امیدم دگر به خلوت انس
به زخمه گله سازم نوا برون ندهد ۲

ز قاتلی به عذابم که تیغ و خنجر را
به حکم وسوسه زهراب بی شگون ندهد ۳

بدان پری ست نیازم که بهر تسخیرش
ز مهر دل به زبان رخصت فسون ندهد ۴

جنون مگو ادبش نیست بلکه خودداری ست
که تن به همدمی عقل ذوفنون ندهد ۵

کفیل هوش خودم وقت می به بزم حبیب
به شرط آن که ز یک قلزمم فزون ندهد ۶

به بوی گنج گزیدم خرابه ور نه جنون
به هرزه ذوق دلاویزی سکون ندهد ۷

شریک کار نیاورد تاب سختی کار
جواب ناله ما غیر بیستون ندهد ۸

به من گرای و وفا جو که ساده برهمنم
به سنگ هر که دهد دل به غمزه چون ندهد؟ ۹

ترا به حربه چه حاجت نه آن بود غالب
که جان به لذت آویزش درون ندهد؟ ۱۰