شماره ۱۷۴ - دانست کز شهادتم امید حور بود

دانست کز شهادتم امید حور بود
برگشتنم ز دین دم بسمل ضرور بود ۱

رفت آن که ما ز حسن مدارا طمع کنیم
سررشته در کف «ارنی گوی » طور بود ۲

محرم مسنج رند «انا الحق » سرای را
معشوقه خودنمای و نگهبان غیور بود ۳

سالک نگفته ایم که منزل شناس نیست
بی جاده ماند راه از آن رو که دور بود ۴

نازم به امتیاز که بگذشتن از گناه
با دیگران ز عفو و به ما از غرور بود ۵

ای آن که از غرور به هیچم نمی خری
زان پایه بازگوی که پیش از ظهور بود ۶

درد دلم به حشر ز شدت نهفته ماند
خون باد ناله ای که هم آهنگ صور بود ۷

دل از تو بود و تو پی الزام ما ز ما
بردی نخست آنچه ز جنس شعور بود ۸

قطع پیام کردی و دانستم آشتی ست
دلاله خوبروی و دلم ناصبور بود ۹

دادی صلای جلوه و غالب کناره کرد
کو بخش آن گدا که ز غوغا نفور بود ۱۰