شماره ۱۷۱ - آنان که وصل یار همی آرزو کنند

آنان که وصل یار همی آرزو کنند
باید که خویش را بگدازند و او کنند ۱

وقتست کز روانی می ساقیان بزم
پیمانه را حباب لب آب جو کنند ۲

می نالی از نیی که به ناخن شکسته اند
این وای ناخنی به دلت گر فرو کنند ۳

دیوانه وجه رشته ندارد مگر همان
تاری کشد ز جیب که چاکی رفو کنند ۴

خون هزار ساده به گردن گرفته اند
آنان که گفته اند نکویان نکو کنند ۵

لب تشنه جوی آب شمارد سراب را
می زیبد ار به هستی اشیا غلو کنند ۶

از بس به شوق روی تو مست ست نوبهار
بوی می آید ار دهن غنچه بو کنند ۷

پیمانه را به ماتم صهبا نشاندن ست
ای وای گر ز خاک وجودم سبو کنند ۸

آلوده ریا نتوان بود غالبا
پاکست خرقه ای که به می شستشو کنند ۹