شماره ۱۳۶ - شادم به خیالت که ز تابم بدر آورد

شادم به خیالت که ز تابم بدر آورد
از کشمکش حسرت خوابم بدر آورد ۱

فریاد که شوق تو به کاشانه زد آتش
وانگاه پی بردن آبم بدر آورد ۲

رسوایی من خواست مگر کاین همه سرمست
دور فلک از بزم شرابم بدر آورد ۳

افگنده به جیحون فلک از وادی و شادم
کز پیچ و خم موج سرابم بدر آورد ۴

جان بر سر مکتوب تو از شوق فشاندن
از عهده تحریر جوابم بدر آورد ۵

نازم به نگاهت که ز سرمستی انداز
از تفرقه مهر و عتابم بدر آورد ۶

ساقی نگهی تا بشناسم ز چه جامست
آن باده که از بند حجابم بدر آورد ۷

نازم به گرانمایگی سعی تحیر
کز سر حد این دیر خرابم بدر آورد ۸

آن کشتی اشکسته ز موجم که تباهی
افگند در آتش گر از آبم بدر آورد ۹

غالب ز عزیزان وطن بوده ام اما
آوارگی از فرد حسابم بدر آورد ۱۰