شماره ۱۰۳ - بس که از تاب نگاه تو ز آسودن رفت

بس که از تاب نگاه تو ز آسودن رفت
باده چون رنگ خود از شیشه به پالودن رفت ۱

این سفال از کف خاک جگر گرم که بود؟
دست شستیم ز صهبا که به پیمودن رفت ۲

خیز و در دامن باد سحر آویز به عذر
گر شبت تیره به داغ مژه نگشودن رفت ۳

هر چه از گریه فشاندیم به نشمردن ریخت
هر چه از ناله رساندیم به نشنودن رفت ۴

ریگ در بادیه عشق روانست هنوز
تا چه ها پای در این راه به فرسودن رفت ۵

باخت از بس که زلیخا به تماشای تو رنگ
از حیا بر در زندان به گل اندودن رفت ۶

بر تنک مایگیم رحم، که یک عمر گناه
هم به تاراج سبکدستی بخشودن رفت ۷

داغ تردستی اشکم، که ز افشردن دل
هر چه در گریه فزودیم در افزودن رفت ۸

شستشو مشغله شوخی ابر کرم ست
دژم آن خرقه که با داغ نیالودن رفت ۹

مدعی خواست رود بر اثر من غالب
هر چه زو بود به سودای چو من بودن رفت ۱۰