شماره ۷۵ - گرد ره خویش از نفسم باز ندانست

گرد ره خویش از نفسم باز ندانست
ننگش ز خرام آمد و پرواز ندانست ۱

ز انسان غم ما خورد که رسوایی ما را
خصم از اثر غمزه غماز ندانست ۲

فریاد که تا این همه خون خوردنم از غم
یک ره به دلش کرد گذر راز ندانست ۳

نازم نگه شرم که دلها ز میان برد
زانسان که خود آن چشم فسونساز ندانست ۴

یک چند به هم ساخته ناکام گذشتیم
من عشوه نپذرفتم و او ناز ندانست ۵

از شاخ گل افشاند و ز خارا گهر انگیخت
آیینه ما در خور پرداز ندانست ۶

گریم که برد موجه خون خوابگهش را
در ناله مرا دوست ز آواز ندانست ۷

همدم که ز اقبال نوید اثرم داد
اندوه نگاه غلط انداز ندانست ۸

مخمور مکافات به خلد و سقر آویخت
مشتاق عطا شعله ز گل باز ندانست ۹

غالب سخن از هند برون بر که کس اینجا
سنگ از گهر و شعبده ز اعجاز ندانست ۱۰