شماره ۳۳ - در گرد غربت آینه دار خودیم ما

در گرد غربت آینه دار خودیم ما
یعنی ز بیکسان دیار خودیم ما ۱

دیگر ز ساز بیخودی ما صدا مجوی
آوازی از گسستن تار خوردیم ما ۲

از بس که خاطر هوس گل عزیز بود
خون گشته ایم و باغ و بهار خودیم ما ۳

ما جمله وقف خویش و دل ما ز ما پرست
گویی هجوم حسرت کار خودیم ما ۴

از جوش قطره همچو سرشک آب گشته ایم
اما همان به جیب و کنار خودیم ما ۵

مشت غبار ماست پراگنده سو به سو
یارب به دهر در چه شمار خودیم ما؟ ۶

با چون تویی معامله بر خویش منت است
از شکوه تو شکرگزار خودیم ما ۷

روی سیاه خویش ز خود هم نهفته ایم
شمع خموش کلبه تار خودیم ما ۸

در کار ماست ناله و ما در هوای او
پروانه چراغ مزار خودیم ما ۹

خاک وجود ماست به خون جگر خمیر
رنگینی قماش غبار خودیم ما ۱۰

هر کس خبر ز حوصله خویش می دهد
بدمستی حریف و خمار خودیم ما ۱۱

تار نگاه پیرو ما سلک گوهرست
رفتار پای آبله دار خودیم ما ۱۲

غالب چو شخص و عکس در آیینه خیال
با خویشتن یکی و دوچار خودیم ما ۱۳