شماره ۱۳ - بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا

بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا
شد نگه، زنار تسبیح سلیمانی مرا ۱

دامن افشاندم به جیب و مانده در بند تنم
وحشتی کو تا برون آرد ز عریانی مرا ۲

وه! که پیش از من به پابوس کسی خواهد رسید
سجده شوقی که می بالد به پیشانی مرا ۳

همچنین بیگانه زی با من دل و جان کسی
بدگمان گردم اگر دانم که می دانی مرا ۴

با همه خرسندی از وی شکوه ها دارم همی
تا نداند صید پرسش های پنهانی مرا ۵

برنیایم با روانی های طبع خویشتن
موج آب گوهر من کرده طوفانی مرا ۶

تا به راهت مردم و یک ره به خاکم نامدی
دوزخی گردیده اندوه پشیمانی مرا ۷

خویش را چون موج گوهر گرچه گرد آورده ام
دل پرست از ذوق انداز پر افشانی مرا ۸

تشنه لب بر ساحل دریا ز غیرت جان دهم
گر به موج افتد گمان چین پیشانی مرا ۹

با سراج الدین احمد چاره جز تسلیم نیست
ور نه غالب نیست آهنگ غزلخوانی مرا ۱۰