شماره ۱۰ - سوز عشق تو پس از مرگ عیانست مرا

سوز عشق تو پس از مرگ عیانست مرا
رشته شمع مزار از رگ جانست مرا ۱

می نگنجم ز طرب در شکن خلوت خویش
حلقه بزم که چشم نگرانست مرا ۲

هر خراشی که ز رشک تنم افتد بر دل
در سپاس دم تیغ تو زبان است مرا ۳

دل خود از تست و هم از ذوق خریداری تست
این همه بحث که در سود و زیانست مرا ۴

جویی از باده و جویی ز عسل دارد خلد
لب لعل تو هم اینست و هم آنست مرا ۵

چون پریزاد که در شیشه فرودش آرند
روی خوبت به دل از دیده نهانست مرا ۶

به تگ و تاز من افزود گسستن یک دست
در رهت رشته امید عنانست مرا ۷

بیخودی کرده سبکدوش ، فراغی دارم
کوه اندوه رگ خواب گرانست مرا ۸

خارها از اثر گرمی رفتارم سوخت
منتی بر قدم راهروانست مرا ۹

رهرو تفته در رفته به آبم غالب
توشه ای بر لب جو مانده نشانست مرا ۱۰