خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر از می کهنه‌یار دیرین خود یاد می‌کند و بیان می‌دارد که بدون دختر رز (شراب)، عیش و آیین او کامل نیست. او از ساقی می‌خواهد که حور بهشتی به او ندهد، زیرا دلش به شراب شیرین و همشیره‌ی رز (شراب) تمایل دارد.
این شعر حاوی مضامین شراب و عیش است که در ادبیات کلاسیک فارسی به‌صورت نمادین برای بیان مفاهیم عرفانی به‌کار می‌رود. درک این مفاهیم نیاز به بلوغ فکری دارد و ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامناسب باشد.
شماره ۳۲ - ساقی می کهنه یار دیرین منست
ساقی می کهنه یار دیرین منست
بی دختر رز عیش نه آیین منست ۱
گو حوریم مده که دل میطلبد « کذا »
همشیره رز که جان شیرین منست ۲
بی دختر رز عیش نه آیین منست ۱
گو حوریم مده که دل میطلبد « کذا »
همشیره رز که جان شیرین منست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱ - ساقی گل و سبزه بس طربناک شدست
گوهر بعدی:شماره ۳۳ - ساقی که هلاکم ز غم هجرانت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
