این متن با ستایش خداوند و درود بر پیامبر و خاندانش آغاز می‌شود و سپس به توصیف صوفیان و عرفا می‌پردازد که با صفای دل و دعاهایشان، قلب‌های شکسته را می‌گشایند. اشاره‌ای به اشعار حافظ و رمزگانی صوفیانه دارد که باده و میخانه نماد علم و معرفت است و هدف نهایی رسیدن به حقیقت است. در پایان، اشاره‌ای به کتاب «ساقینامه» شده که مجموعه‌ای از رباعیات عرفانی است و امید به توجه صاحبدلان دارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و رمزگانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات صوفیانه دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات خاص و نمادین ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
دیباچه
بصفای دل رندان صبوحی زدگان
بس در بسته بمفتاح دعا بگشایند ۲
و اینطایفه را در تعیین عبارت و تعیین اشارت زبان رمزیست که آن رمز همزبان ایشان داند تا جمال پرده نشینان معانی به حجب اصطلاحات پنهانی از دیده نامحرمان پوشیده ماند و از آنجمله آنست که هرگاه ذکر پیر خرابات و پیر مغان میکنند مراد سالکان راه شریعت و حقیقت و طریقت است و ذکر باده چون میکنند مقصودشان زلال علم و معرفت است تا بوسیله این رهنمای گمشدگان بادیه ضلالت و تشنه لبان بیابان جهالت بزلال مشرب شریعت و طریقت بکعبه حقیقت رسند. ۳
اللهم ارزقنا من لمعات انوارهم و لاتحرمنا من برکات اسرارهم. ۴
و بالجلمه این درد کش میخانه عشقبازی اهلی شیرازی غفر الله ذنوبه و ستر عیوبه او را رباعی چند در مستی محبت باصطلاح این جماعت رو نموده بود درین اوراق پریشان جمع کرد و نامش ساقینامه نهاد امید که بنظر صاحبدلان ملحوظ گردد و از دیده عیبجویان محفوظ ماند فالله خیر حافظا و هو ارحم الرحمین. ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
