این متن به ستایش شهر شیراز و حاکمان عادل آن مانند مظفرالدین سلجوقشاه میپردازد. همچنین به عدالت و نعمتهای الهی اشاره میکند و از بلاغت و قدرت کلام سخن میگوید. در پایان، دعایی برای رقیبان صالح و صادق بیان میشود و اهل پارس به صدق و صلاح ستوده میشوند.
این متن دارای مفاهیم عمیق ادبی، تاریخی و اخلاقی است که برای درک کامل آن، نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی وجود دارد. بنابراین، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ - وله فی مدح اتابک مظفرالدین سلجوقشاه
که زیر بال همای بلندپروازند ۱
به روزگار همایون خسرو عادل
که گرگ و میش به توفیق او همآوازند ۲
مظفرالدین سلجوقشاه کز عدلش
روان تکله و بوبکر سعد مینازند ۳
خدای را به تو خلق نعمتیست چنان
کز او به شکر دگر نعمتش نپردازند ۴
سزای خصم تو گیتی دهد که سنگ خلاف
از آسمان به سر خویشتن بیندازند ۵
بلاغت ید بیضای موسی عمران
به کید سحر چه ماند که ساحران سازند؟ ۶
دعای صالح و صادق رقیب جان تو باد
که اهل پارس به صدق و صلاح ممتازند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.