خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر خود را بلبلی توصیف می‌کند که با وجود زندگی سخت (تلخ عیش)، سخنانش شیرین است. او از بهار و تجدید حیات می‌گوید، اما همچنان احساس غم و داغ دارد. شاعر از مخاطب می‌خواهد که رخساره‌اش را مانند برگ خزان با شراب گلگون کند تا او بتواند با رنگ سرخ، چهره‌اش را زینت بخشد.
متن دارای مضامین عاشقانه و حزن‌آلود است که درک آن به بلوغ عاطفی و شناختی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده مانند 'بلبل تلخ عیش' یا 'برگ خزان' برای مخاطبان کم‌سن‌وسال ممکن است نامفهوم باشد.
شماره ۴۷۶ - من بلبل تلخ عیش شیرین سخنم
من بلبل تلخ عیش شیرین سخنم
شد تازه ز نوبهار داغ کهنم ۱
چون برگ خزان رخم ز می گلگون کن
تا من بطپانچه روی خود سرخ کنم ۲
شد تازه ز نوبهار داغ کهنم ۱
چون برگ خزان رخم ز می گلگون کن
تا من بطپانچه روی خود سرخ کنم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۷۵ - تا کی غمت ایشوخ سمتکار خوریم
گوهر بعدی:شماره ۴۷۷ - ایسرو روان که خوشتری از جانم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
