خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر از تباهی عمر خود و بیفایده بودن شعرش سخن میگوید و میخواهد با زبان شعر از گناهانش عذرخواهی کند، اما این عذرخواهی را نیز گناهی دیگر میداند.
متن حاوی مضامین عمیق فلسفی و عذاب وجدان است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است باعث سردرگمی یا ناراحتی شود.
شماره ۴۰۴ - مشنو که چو من عمر تباهیست دگر
مشنو که چو من عمر تباهیست دگر
وز شعر چو من نامه سیاهیست دگر ۱
خواهم بزبان شعر عذر گنهی
وین عذر گناه هم گناهیست دگر ۲
وز شعر چو من نامه سیاهیست دگر ۱
خواهم بزبان شعر عذر گنهی
وین عذر گناه هم گناهیست دگر ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۰۳ - هرچند بدلخواه رود ظاهر عمر
گوهر بعدی:شماره ۴۰۵ - گه بر در کعبه ایم گه بر در دیر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.