این متن شعری از سعدی است که در آن از زیبایی و جذابیت معشوق سخن میگوید و با استفاده از تصاویر و استعارات زیبا، احساسات عاشقانه و عرفانی خود را بیان میکند. شاعر از صبر و تحمل در برابر عشق سخن میگوید و در نهایت دعا میکند که دشمنان از بین بروند و دوستان سعادتمند شوند.
این متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارات و تصاویر پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - در ستایش اتابک مظفرالدین سلجوقشاه
وآن دام زلف و دانهٔ خال سیاه را ۱
من سرو را قبا نشنیدم دگر که بست؟
بر فرق آفتاب ندیدم کلاه را ۲
گر صورتی چنین به قیامت برآورند
فاسق هزار عذر بگوید گناه را ۳
یوسف شنیدهای که به چاهی اسیر ماند
این یوسفیست بر زنخ آورده چاه را ۴
با دوستان خویش نگه میکند چنانک
سلطان نگه کند به تکبر سپاه را ۵
در هر قدم که مینهد آن سرو راستین
حیفست اگر به دیده نروبند راه را ۶
من صبر بیش ازین نتوانم ز روی او
چند احتمال کوه توان بود کاه را؟ ۷
ای خفته، که سینهٔ بیدار نشنوی
عیبش مکن که درد دلی باشد آه را ۸
سعدی حدیث مستی و فریاد عاشقی
دیگر مکن که عیب بود خانقاه را ۹
دفتر ز شعر گفته بشوی ودگر مگوی
الا دعای دولت سلجوقشاه را ۱۰
یارب دوام عمر دهش تا به قهر و لطف
بدخواه را جزا دهد و نیکخواه را ۱۱
واندر گلوی دشمن دولت کند چو میغ
فراش او طناب در بارگاه را ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.