خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر درد و غمی عمیق است که درمانی جز تحمل ندارد. شاعر خود را بخشی از غم می‌داند و معتقد است که هیچ غمی به او نمی‌رسد مگر آنکه از پیش مقدر شده باشد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی مانند درد، غم و تقدیر است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین یا نامفهوم باشد. درک این مفاهیم معمولاً به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی بیشتری نیاز دارد.
شماره ۲۱۴ - دردی که دوای او قضا را نرسد
دردی که دوای او قضا را نرسد
جز این دل ریش مبتلا را نرسد ۱
ما بخش غمیم و غم همه قسمت ماست
هرگز نرسد غمی که ما را نرسد ۲
جز این دل ریش مبتلا را نرسد ۱
ما بخش غمیم و غم همه قسمت ماست
هرگز نرسد غمی که ما را نرسد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۳ - رسوایی ما ز تنگدستی خیزد
گوهر بعدی:شماره ۲۱۵ - خوشباش که غم کلید شادی باشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
